Magia Pana Leszka

Rodzimy się – niewątpliwy fakt. Rośniemy i rośniemy, rozwijamy swoje umiejętności, poznaje nas coraz większa grupa osób (bliższa rodzina, lekarze odbierający poród, dalsza rodzina, wszelkie wstrętne urzędy i inne wyżeracze podatków). Stajemy się coraz bardziej popularni. Z czasem poznaje nas także skarbówka żądająca podatków za dochód. Pewnego dnia poznajemy także takie dziwne coś, co zwą siecią ethernetową, gramy w gry sieciowe. Jednak pewnego razu, całkowicie przez przypadek, klikamy na takie niebieskie e, po czym uznajemy, że beznadziejnie wygląda i szybko zamykamy. Lubimy naturę i zauważamy ładnego liska – klikamy i otwiera nam się piękne okno. W pewnej chwili zauważamy zakładkę nazwaną Blip, a obok niej drugą – Flaker. Zakładamy konta, zdobywamy bardzo dużą popularność, śledzi nas nawet sam ^blip, ^maciejplonski i ^szmerybajery. Zostajemy mikrocelebrytami.

Przyjrzyjmy się naszemu rozwojowi w sieci. (I nie ma tu znaczenia, czy mówimy o blipie, flakerze czy blosferze.) Z początku piszemy co nam szare komórki na klawiaturę przyniosą, nie ograniczamy się, wręcz floodujemy. Na nasze: badamy rynek, sprawdzamy na co jest zapotrzebowanie. Dodają nas kolejni blipowicze i blipowiczki. Jednak pewnego dnia dochodzimy do wniosku, że musimy zadbać o obserwujących. Nie spamujemy już tymi 200 blipnięciami dziennie. Zresztą, w człowieku wytwarza się taka wewnętrzna bariera, wybiera te lepsze materiały na blipnięcie.

Blogi – sytuacja jest dokładnie taka sama. Jako przykład mogę podać nawet tego bloga – z początku część materiałów to były suche newsy, blog był czysto techniczny. Pisałem, aby coś było, nie dbałem za bardzo o dobrą treść. Posty miały może koło 100 – 200 słów, bo po co dłuższe? Bardziej był to miniblog niż normalny, porządny blog. Z czasem, gdy zyskiwałem coraz większą rzeszę czytelników, zacząłem dbać o content. Nie były to już krótkie wpisy bez głębszego sensu. Z czasem przeniosłem techniczne wpisy na makewww.blog, który stał się blogiem webthink. Nie piszę już o każdej ciekawszej informacji napotkanej w sieci – jak zapewne zauważyliście, trafiają bardziej sensowne wpisy (i tu i tu i na wszelkie sociale) ;-)

Oraz tradycyjnie – do czego zmierzam? Im więcej osób nas śledzi, tym bardziej dbamy o treść. Na potrzeby tego wpisu nazwałem to syndromem Pana Leszka (K.), któremu nie wypadałoby pójść na ważne spotkanie np w dresiku albo stroju kąpielowym. Tylko dlatego, że jest na dosyć wysokim stanowisku. Tak samo bardzo popularny bloger nie zacznie nagle pisać bzdur i wpisów wpisów w ogóle nie pasujących do tematyki swojego bloga. Magia Pana Leszka ;-)

PS. A spróbujcie kiedyś skasować konto na blipie i zamiast pisać do kilkudziesięciu osób, których w ogóle nie znacie, piszcie do paczki 5 bliskich znajomych ;>

PS2. Sprawdzałem w kilku słownikach synonimów i żaden nie znalazł nic dla mikrocelebryta (a firefox podkreśla jako błąd) (także stąd mamy Magię Pana Leszka).

Tagi: blip, flaker, mikrocelebryta

Podobne wpisy:

Jeśli spodobał Ci się ten wpis, zasubskrybuj rss ;-)

Informacje o tym wpisie

Opublikowany:: 11.01.09

Kategoria:: tech & web

Komentarzy:: 2

Paweł Zinkiewicz 11.01.09 23:00

Mnie tylko ciekawi kto wymyśla takie słowa jak “mikrocelebryta”. W sensie, z całym szacunkiem, ale jak ktoś powie mi na żywo, że jest mikrocelebrytą to jedyną moją reakcją może być tylko śmiech prosto w twarz.

Maciej Płoński 12.01.09 17:38

Przejrzałem trochę o mikrocelebrytach w sieci i chyba najlepiej jest to opisane na yashke.com – krótko i na temat ;-)

maciej płoński

Magia Pana Leszka

Podobne wpisy:

Informacje o tym wpisie

2 komentarzy

Skomentuj!

O blogu i autorze

Najnowsze wpisy

Archiwum